رسم عاشقي

روزگار سپید

bavelayat — Sun, 29 Nov 2009 16:15:18 GMT

از همون نگاه اول بهش علاقه مند شدم ؛ و در رؤیای خیالی زیبای خود ، اون رو در آغوش کشیدم و باران بوسه های لطیفم رو بر صورت نازنین و معصومش نازل کردم. و در این جا بود که غرق در رفتارش شدم.

"خنده ها" و "گریه ها"ی "صادقانه" ای که هیچ بوی "نیرنگ" و "دروغی" از آن به مشام نمی رسید ؛ "شادی" و "تایید" هایی که رنگی از "ریا" و "دورویی" نداشت ؛ "نگاهی" "معصوم" که از آن "بی وفایی" به چشم نمی آمد و "گفتار"ی "زیبا" ، که هرچند کلمات در آن خوب ادا نمی شدند ولی همان هایی بودند که می بایست.

باز هم به "چشمان" "معصومش" نگاهی می اندازم و انگار چیزی را در وجودش "جست و جو " می کنم. از او "پلی" می سازم و به "روزگار سپید" خودم بر می گردم. 22 سال از آغاز زندگیم می گذرد که دوباره به آغاز بر می گردم.

روزگاری که "صداقت" و "پاکی" و "لطافت روح" و "معصومیت" و "وفاداری" و "..." از چشمه ی فطرت پاک انسان می جوشید و هنوز پاک بود.

روزگاری که دروغ معنایی نداشت ؛ و این جامعه ی کثیف بود که معلم درس دروغ شد. حتا اوایل خوب یاد نگرفته بودیم که چطور درسمان را پس دهیم فلذا هرگاه از در دروغ وارد می شدیم ، آنقدر لنگ میزدیم که آخر خودمان را لو می دادیم ؛ ولی این معلم ، خوب می دانست که چگونه شاگردانش را قدر کند.

روزگاری که نگاه هایمان "لطیف" و "زیبا" بود اما به بهانه ی درک زیبایی ، غرق در لجن زار شهوت و گناهش کردیم.

روزگاری که فقط "یک رو" داشتیم و آن هم روی "صداقت" بود. اگر چیزی را دوست داشتیم موافقت و اگر دوست نداشتیم مخالفت می کردیم ؛ ولی جامعه به ما فهماند که برای حفظ خودت ، با همه چیز موافق باش و اگر چیزی را دوست نداری ، از پشت به او ضربه بزن ؛ تا مبادا کسی بفهمد که تو بودی و برایت بد بشود . و چه بهتر که بخوانی " کی بود ، کی بود ، من نبودم" تا کاملا رفع ظن از تو بشود.

روزگاری که ...

در همین فکر ها بودم که ناگاه صدای " دعای عرفه" ی روز "جمعه" ی "حرم مطهر حضرت معصومه ( ع )" بلند شد و یاد آور شد که ای بنده ی رو سیاه خدا ، باز گرد که بازگشتت به سوی عصمت اولیه ات است و گویی که دوباره متولد شده ای.

دل خوشم به این ندا ولی باز راضی نمی شوم ،‌ چرا که هرچند پاک شوم ولی هیچ گاه همچون روز اولی نیستم که حتا بدی را یاد نگرفته بودم و هرچه داشتم از پاکی فطرتم بود. اما الآن اگر پاک هم بشوم ولی راه بدی ها را از یاد نخواهم برد.

و هنوز در رؤیای وصال به " روزگار سپید" هستم که دعا را تمام می کنم.

بوسه میزنم بر تو

bavelayat — Sun, 22 Nov 2009 23:50:18 GMT

روبروی آینه می ایستم و با توجه کامل بهش نگاه میکنم. از تمام زوایا مورد بررسی قرارش میدم تا مبادا چیزی از دستم در بره. بعدش به آرومی با انگشتام ، از روی پوست لمسش میکنم.

کاملا کروی هست و در قسمت گودی جمجمه قرار داره.

درسته که انواع متفاوتی داره ، ولی نمیخوام از آبی یا سبز یا قهوه ای یا ... بودنش حرف بزنم ؛ نمیخوام از درشتی و ریزیش بنویسم ؛ نمیخوام از سالم یا معیوب بودنش بگم ؛ بلکه میخوام از زیباییهاش بنویسم.

زیبایی چشم وقتی معنا پیدا میکنه که در میان این همه چشم ، اون چشمی رو ببینی که واقعا عاشقش بشی.

بعضی از این چشم ها بی خیال هستن ، فقط و فقط نگاه میکنن ، انگار فقط میخوان ببینن.

بعضی های دیگه دقت میکنن ، هواسشون جمع هست ، انگار آره ، یه کم تو باغ هستن.

اما بعضی های دیگه ؛

قشنگیش به اینه که میبینم داره این چشم های خوشگلشو با آب پاک وجودش شستشو میده و کاری هم به من نداره که چطور کنار دستش وایستادم و زل زدم به اون چشای قشنگش ، انگار اصلا منو نمیبینه . داره زیر لب یه چیزایی زمزمه میکنه ، نمیدونم استغاثه هست یا توبه نامه ، شاید هم داره دردنامه ی دلش رو برای صاحب دلش مرور میکنه.

اینجاست که با تموم بدی که دارم ، دوست دارم با اون چشم های قشنگ ارتباط برقرار کنم و اولین چیزی که ازش میخوام این باشه که:

قشنگی و من " بوسه میزنم بر تو "

یاد آور : قم هستم و داخل حرم حضرت معصومه (س) و به جای زیارت ، درس زیبا شناسی چشم رو میخونم . اینها فقط درس یک جلسه بود . و شنیده ام که زیبایی درس زیباشناسی در " اغماض " است که خدا میداند چه دنیاییست در پشت این " چشم پوشی ".

2و2

bavelayat — Sun, 08 Nov 2009 16:27:18 GMT

این بار نتیجه ی 2 و 2 دیگر 4 نمی شود. این دو عدد به جای حل شدن در یک دیگر تصمیم گرفتند تا شخصیت خود را حفظ کنند و در کنار هم در آیند.

نتیجه ی جمع آن ها می شود تجربه ها ، خاطره ها ، شیرینی ها و تلخی هایی که می توانند کوله باری باشند برای پیشرفت های آینده.

آنگاه که چشم به جهان باز کردم چیزی را برای آینده تصور نمی کردم. پس از دوران چشم بستگی و پا نهادن به دوران خردسالگی ، مهمترین و بالاترین مرحله ی زندگیم ، اتمام دوران ابتدایی بود ، تا آنجایی که کلاس پنجمی ها را قهرمانان واقعی تلقی می کردم. واز آن به بعد ، پانهادن در سنین ۱۷ و ۱۸ سالگی را اوج زندگی می دانستم و عبور از ۲۰ سالگی را مرحله ی بسیار مهمی از زندگی می دانستم که تغییرات بسیار اساسی در زندگی هر انسانی رخ می دهد.

اما گذر عمر چیزی نیست که ما فکر می کنیم. با چشم بستن و باز کردنی بود که دیدم تاریخ ۱۷/۸ برای ۲۳ بار در زندگی من تکرار شده و فقط من هستم و ره توشه ام و راه سخت زندگی آینده.

بعد نوشتم را همین الان می نویسم تا کار به بعد نکشد.

امسال ، سالی پر از حوادث برایم بود. چه بسا شیرینی هایی که در حقیقت تلخ بودند و بیش از آن چیز هایی که در نظرم به تلخی زقوم بودند ولی بعد از گذشت مدتی متوجه ی شیرینی هم چون عسل آن ها شدم. و خوشحالم از آنچه بر من گذشته و خدا ی خود را شکر گذارم که در آن زمان که صلاح کار خود را نمی دانستم ، دستانم را گرفت و از به هم ریختگیم و سقوط بلا صعودم جلوگیری کرد ؛ هرچند که این مساله برایم به منزله ی در هم شکستن بود و برایم تلخ و ناگوار.

باشد که ره یافته ی راه مستقیم شویم.

به ياد علي ...

bavelayat — Sun, 20 Sep 2009 07:22:18 GMT

این بغض امان از من برده است. مانده ام که چه کنم با این همه حرف ناگفته.

علی جان ؛ تو قلب تپنده ي مدرسه ي علميه ما بودي ؛ چه شد كه قلبت از كار ايستاد؟؟؟!!!

واين بار باز هم بغض بي امانم مي كند.

فقط دو چيز را از خدا ميخواهم:

۱- آمرزشت را ، كه به آن اميدوارم .

۲- صبري زيبا براي خانواده ات ، كه شايد اين غم بيش از اندازه برايشان سنگين باشد.

ديگر چيزي نمي گويم. ترسم از اين است كه اين مصيبت مرا به جايي بكشاند كه طاقت را از دست داده و شكايت اين امر الهي را به زبان آورم.

و تنها قيافه ي آن مرد و زني را در ذهن دارم كه داغ اين فرزندشان هم بيش از پيش مي شكندشان.

علي جان هرچند رفتي ولي يادت هميشه در قلبمان جاويدان است.

هو العشق

bavelayat — Sun, 09 Aug 2009 23:55:18 GMT

همه از عشق می گويند.
همه برای خودشان عاشق هستند.
درد دل می کنند ، بغض مي كنند، گريه مي كنند ، مي ميرند و... .
اما عاشقي چيست؟
شب نشيني مي كنم. چون درد عشق امانم را بريده است. چشمانم خسته هست ولي پلك ها ... سنگيني را به شوق ديدار روي معشوق ، تحمل مي كند. عشق در سينه ي من است كه اين گونه فروزان گشته ام. كسي تاب در آغوش كشيدنم را ندارد ، مگر آن پروانه كه ز جانش گذشته است ؛ چون آتش درونم هر دلي را خواهد سوزاند.

(( اي عشق از آتش اصل و نسب داري از تيره ي دودي از دودمان باد ))

با خودم گفتم كه(( عشق را تفسير در او مي كنم )) غافل از آنکه دریای عشق کجا و قلم من و پیمانه ی یار کجا .
ديگر تواني ندارم ، درمانده و ناچيزم . آخر يا در آتش عشق خواهم سوخت و يا ذوب در عشق شده و عاشق خواهم شد.

عشق را نشناختم ولي تا آنجا ديدمش كه وقتي كسي گفت :((عشق علیه السلام )) (۱)(۲)
با خودم گفتم که او نيز عشق را نشناخته است و زیر لب گفتم : (( عشق ، و هو السلام ))

پي نوشت :

۱-اين جمله از شاعر عزيزمون ، جناب آقاي قزوه هست.
۲- خداي نكرده جسارت به اين شاعر عزيزمون نشه ، من فقط نظر شخصي خودمو بيان كردم.

ناله ی غلام

bavelayat — Sat, 25 Jul 2009 19:33:36 GMT

سلام بر ارباب

سلامي به صفاي دل شما

امشب شب ميلاد شماست ، شب نور و بر كت و رحمت

رحمتي به وسعت وجود و روح و حكمت شما

ميدانم كه خوب مرا مي شناسيد ولي دوست دارم كه خودم را معرفي كنم.

من بنده ي ناچيز و حقير و فقير و بي چاره و درمانده ي آن خدايي هستم كه قادر و عالم و بي نياز است ؛ و چه افتخاري بالاتر از اين بندگي.

اما چه كنم كه در بندگي نيز درمانده ام ؛ در سرزمين اميال و خواسته هاي دل و هوس آنچنان غرق گشته ام كه از رب مقتدر و حق مطلق و تواناي بي همتا ي غفور بندگان ، غافل غافل غافل گشته ام.

و چه بايد كرد در اين زمان ، كه من ، اين فقير دوعالم ، آنچنان در گرداب بلا ها گير افتاده ام كه راهي براي نجات نمي بينم جز در كوي يار خويش ، كه محبت و كرمش از تمام مادران جهان نسبت به فرزندانشان بيشتر است نسبت به تك تك بندگانش .

اما ، اما بحث من در اين است كه رويي براي بازگشت و تقاضاي كمك ندارم. چرا كه خود را مستحق همه نوع بلا مي دانم و حق را در اين عذاب مي بينم.

بنده اي كه وقتي اين آيه (( فاما الانسان اذا ماابتلاه ربه فاكرمه و نعمه فيقول ربي اكرمن و اما اذا ماابتلاه فقدر عليه رزقه فيقول ربي اهانن )) ( سوره فجر 15 و 16 ) را مي شنود ، با سيري در احوال زندگي و رفتار خود بيش از پيش شرمنده ي خداي خود مي شود و به حال و روز خودش غصه مي خورد .

همان بنده اي كه به دنبال خداست تا آن زمان كه خدا به او زيبايي دنيا را نشان مي دهد ، اما همين كه روي سختي دنيا را مي بيند ، به حكيم متعال پشت كرده و رو به زيبايي هاي فريبنده ي دنيا مي آورد.

حال همين بنده ، اين من رو سياه عالم ، با پشتي خميده از كوله بار گناه ، در حالي پشيمان آمده ام كه اگر در به رويم باز نشود ، طوفان عظيم بلا مرا با خود مي برد؛ و از روي شرمندگي از رب خود ، شما را ، اي ارباب با صفا و كريم ، شما را مي خوانم و به شما متوسل مي شوم تا به درگاه الهي وجيهي زيبا را برده باشم تا مگر ... .

شما خوب مي دانيد و من هم خوب مي دانم كه اگر شماروي از من برگردانيد ، ديگر هيچ جاه و هيچ پناه و هيچ كسي برايم نيست ؛ پس رهايم نكنيد.

اي ارباب كريم ، كرامتت را به پيشگاه اكرم الاكرمين ، در روز ميلادت براي فطرس شنيده ام ؛ درست است كه او ملك بود و من آدمم ولي اين را بدانيد كه به غير از شما كسي را ندارم؛ پس با تمام وجود از شما مي خواهم كه دست خالي اين فقير را به كرمتان پر كنيد.

ارباب جان خوب ميدانيد كه چه مي خواهم و من هم خوب ميدانم كه اين خواسته هاي من از سرم زياد است و با اين روسياهي ، اين خواسته ها زياد است ، اما اين خواسته ها نه به پشتوانه ي اعمال من است ، بلكه به پشتوانه ي كرامت شماست كه وصل است به كرم مطلق الهي ، پس اين خواسته ها در مقابل اين همه كرم ناچيز است.

چشم اميدم به شماست

به همین سادگی

bavelayat — Thu, 16 Jul 2009 02:56:04 GMT

آب ...

بابا ...

بابا آب داد.

بابا نان داد.

آن مرد آمد.

آن مرد در باران ... .

نه ؛ آن مرد در باران نيامد.

آن مرد دل شكسته آمد.

آن مرد با دلي پر از غم آمد.

آن مرد با اسب در باران نيامد .

آن مرد با پاي پياده ، در طوفان نا ملايمتي ها آمد.

من آن مرد را ديدم ؛ جلو رفتم و به خودم اجازه دادم تا از احوالش بپرسم .

آن مرد آمد ، اما زباني براي تكلم نداشت.

آن مرد آمد ، ولي جوابي براي گفتن نداشت.

كم كم بايد رفت .

اما نه ؛

آن مرد آمد .

آن مرد با دلي پر از غم آمد.

پس چرا فكر كردم كه زباني براي تكلم ندارد.

حرف دل را كه نبايد فقط از زبان سر شنيد.

مي نشينم ؛ چشم در چشم مرد دارم.

آن مرد حرف ها دارد.

اما چه شده؟ چرا حرفهايش را در خود نگه داشته؟

چشم هايش درياي پرتلاطم حوادث را نشان مي دهد.

دريايي كه هر دم ممكن است سونامي عقده هاي چند مدتي باشد.

حجب و حياي آن مرد پرده اي مي شود تا ديگر چيزي نبينم.

دوباره سوالم را تكرار مي كنم.

آقا ، چه شده؟

چشمي باز مي كند و ... .

انگار بغض در گلويش كار خود را كرده.

تازه ديدم كه آن مرد خود باران است ، از تبار اشك.

دوباره رو بر مي گرداند .

نمي دانم كه چيست رمز اين عاشقي كه هر دم از گفتنش گريزان است.

بغض را در گلو نگه داشته و اشك را منكر مي شود.

دوباره او را صدا مي زنم تا شايد اين بار جوابم را بدهد.

اما اين بار ديگر حتي چشم هايش را هم از من دريغ مي كند.

باز صدا مي زنم ، ولي باز بي جوابم.

دستش را مي گيرم تا شايد به حرمت آن مرا نگاه كند ، ولي دستش داغ است و دستم را مي سوزاند.

نگاهي بر چهره ي رنگ پريد ه اش مي اندازم.

او دگر جاني ندارد كه بخواهد جواب مرا بدهد.

گويي كه عشق تمام تنش را سوزاند ، تا آنجا كه به جاي سرد شدن بعد از مرگ ، بدنش داغ داغ است.

تازه مي فهمم كه او كه بود.

او مرد بود.

حرمت عشق را شناخت و حاضر نشد آن را به هيچ قيمت بفروشد.

او مرد بود.

او ... رسم عاشقي بود.

ميلاد نور

bavelayat — Mon, 15 Jun 2009 16:43:16 GMT

رسم ادب است كه بايد از مهمترين و عزيزترين شروع كرد.

امشب دوباره دلم هواي مدينه را كرده است؛ حال و هواي حرم نبوي ، گنبد خضراء ، خانه ي امير المؤمنين و ... حال و هواي عشق به بي بي دوعالم.

ميلاد تور هست و عالم چراغان شده و ملك و ملكوت به شوق و شعف اند.

به هر حال کلام قاصر از وصف کسی هست که قدرش را فقط صاحب قدر می داند و او را کوثر نام نهاده ؛ ومن هم معترف به عجز از وصف آن گوهر بي همتايم فلذا بيش از اين اطاله ي مطللب نمي كنم و به سراغ مساله ي دوم مي روم.

اما مادر؛

نمي دانم كه چه شد كه خدا بهترين جايگاه را در زير پاي تو گذارد.

از عشق تو بود ...

از مهر تو بود ...

از گذشتت بود ...

و يا از آن چيزي كه فقط خودش مي داند و بس.

آنگاه كه توانم نبود ، يارم بودي.

آن وقت كه هيچ بودم ، تاج سرم بودي.

به هنگامه ي درد ، درمانم بودي.

دلتنگيم را آرامش بودي.

از همه مهمتر ، مادرم بودي ، هستي و خواهي بود.

اي عزيزترين و بهترين دنيا ،

تو آن معلمي هستي كه درس سخت زندگي را به همراه عشق مادريت در هم آميختي و از آن غذايي خوش طعم و زيبا ساختي و با مهر مادريت در كام من نهادي تا بلكه سختي و تلخي اين درس در نظرم نيايد ، واين بود كه تو را سرور عشق هاي من قرار داد.

جملاتم تكراري هست ولي دوباره مي گويم :

مادر جان ،

چه شبها كه تا به صبح بالاي سرم بي خوابي كشيدي كه مبادا تبي به سراغم بيايد.

چه زجرها كه در اين مدت عمرم به تو نداده ام و تو چه صبوري ها كه نكرده اي.

چه اشتباهاتي كه از من سر زد و تو بدون اينكه سرزنشم كني ، پيشگام در گذشت از آن ها ، آغوش بازت را به من هديه مي كردي.

واينك ، من ، محمد مهدي تو ، در سن 22 سالگي ، در روز ميلاد علت آفرينش ارض و سماء ، همو كه به راستي يگانه دردانه ي عالم خلقت است و يكه تاز وادي عرفان و ملكوت و همو كه از كودكي ما را با عشق به او بزرگ كردي و همان كسي كه به حق سيده ي زنان دو عالم است و به يمن ميلادش روزي را براي با محبت ترين مردم جهان ، يعني مادران در نظر گرفته اند ؛ با صدايي بلند و با تمام وجود فرياد مي زنم

مادر جان دوستت دارم

مادر جان روزت مبارك

پی نوشت : این مطلب را دیروز نوشتم ولی متاسفانه به علت مشکل بلاگفا نتوانستم به روز بشوم.

توفيق الهي و بنده ي رو سياه

bavelayat — Tue, 09 Jun 2009 11:25:24 GMT

در اوج تبلیغات انتخابات و در هیاهوی جامعه برای آمادگی شرکت در آن ، مي خواهم مطلبي را بنويسم كه هيچ ربطي به اين سر و صدا و جنجال ها ندارد؛ مطلبي كاملا در مورد خودم.

وقتي براي ثبت نام رفتم ، اصلا فكرش را هم نمي كردم كه به اين زودي راهي مي شوم . ولي چكار مي شود كرد؟ وقتي كه خدا بخواهد هيچ چيزي نمي تواند مانع شود.

درست بود كه ثبت نام كرده بودم و لي هرگاه كه جناب آقاي رياضي به من مي گفت : (( حاج مهدي )) ، اصلا توقع نداشتم كه به اين زودي راهي خانه ي خدا شوم؛ آن هم در چه زماني!!! حقيقت اين است كه هميشه آرزو داشتم كه در ايام شهادت حضرت زهراي مرضيه ( سلام الله عليها‌ ) در شهر مدينه ، شهر پيامبر ( صلوات الله و سلامه عليه و آله ) و ائمه اطهار ( عليهم السلام ) باشم.

قصد اطاله ي كلام ندارم ، فقط مي خواستم بگوييم كه توفيقي بود كه از جانب خداي متعال به اين بنده ي رو سياه شد و در آنجا به ياد همه ي دوستان ، چه آنهايي كه توانستم كسب حلاليت كنم و چه آنهايي كه نتوانستم ، بودم و با تمام بدي خود از درياي رحمت الهي درخواست برآورده شدن حاجاتشان را داشتم.

به اين اميد كه اين سفر نصيب همه ي ما شود

اين هم يادگاري من در مسجد النبي

خدمت گزار كيست؟

bavelayat — Mon, 08 Jun 2009 06:54:18 GMT

همه ديدند كه طي اين 4 سال دولت چگونه بود . همه ، شعار هاي انقلاب را در قالب عمل ديدند. همه ، شعار هاي اسلام را چشيدند. همه درك كردند كه ايران اسلامي مي تواند عزيز باشد ؛ مردم اقتدار و عزت جمهوري اسلامي را فهميدند ؛ همان جمهوري اسلامي كه سال هاي سال به دست خودي ها در حال استحاله بود و چيزي جز تحقير نمي ديد.

اين چيزي بود كه مردم ديدند ؛ اما خيلي از مسائل پشت پرده بود . تخريب دولت ، تمسخر دولت ، كارشكني ها ، سوء استفاده ها ، منافق بازي ها و هزاران هزار دورنگي در برابر اين دولت انجام شد تا آنها را به حاشيه كشانده و از مسير خدمت به ملت شريف ايران باز دارد.

مفسدين اقتصادي انگ فساد اقتصادي به دولت زدند.

غرب زده هاي بي فرهنگ دم از بي فرهنگي زدند.

فداييان آمريكا و خار شدگان غرب، دولت را متهم به ذلت كردند.

بي هويتان سياسي ، براي ايران اسلامي احساس خطر كردند.

اما وظيفه دولت چه بود؟

اگر مي خواست دفاع كند ، كه بايد تمام كار هاي دولت و ملت به روي زمين مي ماند و آتش جنگ بر قرار. بهترين راه اين بود كه راه سازندگي را در پيش گرفته و تمام مشكلات را تحمل كند؛ به اين اميد كه مردم عزيزمان بدانند كه چه كسي خدمت گزار و چه كسي خائن است.

مردم عزيز ما خوب مي دانند كه آمار هاي كشور و جهاني مستند است و نمي توان با يك ادعاي بدون دليل و مدرك اين آمارهاي دقيق را زير سوال برد. چرا كه زير سوال بردن چيزي كه مستدل هست ، آن هم بدون هيچ دليل و منطقي ، نشانه ي عدم درك و نشانه ي بي كفايتي انسان هست.

البته نمي توان گفت كه اين دولت كامل است و هيچ گونه خطايي نداشته ؛ اما بحث در اين است كه مي بينيم شعار اين دولت با بقيه فرق دارد ، همچنان كه عمل اين دولت با بقيه فرق دارد. واين هست كه ما احساس مي گوييم بايد به دنبال كسي بود كه كمترين اشتباهات را دارد.

در آخر يك سوال براي من مطرح است وآن اينكه چرا بعد از سال ها كه كشور عزيزمان هويت اصلي و اساسي خودش را پيدا كرده و در جهان داراي عزت و افتخار شده و گام در راهي نهاده كه آن راه اصلي انقلاب است و هدفش خدمت به مردم غيور ايران زمين هست ، بعضي ها به تلاطم افتاده اند و همه چيز ( حتي آمار و ارقام و مسائل منطقي ) را زير سوال مي برند و پروايي از اين ندارند كه در اين ميان سودشان به دشمنان نيز مي رسد؟