رسم عاشقي

2و2

bavelayat — Sun, 08 Nov 2009 16:27:50 GMT

این بار نتیجه ی 2 و 2 دیگر 4 نمی شود. این دو عدد به جای حل شدن در یک دیگر تصمیم گرفتند تا شخصیت خود را حفظ کنند و در کنار هم در آیند.

نتیجه ی جمع آن ها می شود تجربه ها ، خاطره ها ، شیرینی ها و تلخی هایی که می توانند کوله باری باشند برای پیشرفت های آینده.

آنگاه که چشم به جهان باز کردم چیزی را برای آینده تصور نمی کردم. پس از دوران چشم بستگی و پا نهادن به دوران خردسالگی ، مهمترین و بالاترین مرحله ی زندگیم ، اتمام دوران ابتدایی بود ، تا آنجایی که کلاس پنجمی ها را قهرمانان واقعی تلقی می کردم. واز آن به بعد ، پانهادن در سنین ۱۷ و ۱۸ سالگی را اوج زندگی می دانستم و عبور از ۲۰ سالگی را مرحله ی بسیار مهمی از زندگی می دانستم که تغییرات بسیار اساسی در زندگی هر انسانی رخ می دهد.

اما گذر عمر چیزی نیست که ما فکر می کنیم. با چشم بستن و باز کردنی بود که دیدم تاریخ ۱۷/۸ برای ۲۳ بار در زندگی من تکرار شده و فقط من هستم و ره توشه ام و راه سخت زندگی آینده.

بعد نوشتم را همین الان می نویسم تا کار به بعد نکشد.

امسال ، سالی پر از حوادث برایم بود. چه بسا شیرینی هایی که در حقیقت تلخ بودند و بیش از آن چیز هایی که در نظرم به تلخی زقوم بودند ولی بعد از گذشت مدتی متوجه ی شیرینی هم چون عسل آن ها شدم. و خوشحالم از آنچه بر من گذشته و خدا ی خود را شکر گذارم که در آن زمان که صلاح کار خود را نمی دانستم ، دستانم را گرفت و از به هم ریختگیم و سقوط بلا صعودم جلوگیری کرد ؛ هرچند که این مساله برایم به منزله ی در هم شکستن بود و برایم تلخ و ناگوار.

باشد که ره یافته ی راه مستقیم شویم.

به ياد علي ...

bavelayat — Sun, 20 Sep 2009 07:22:18 GMT

این بغض امان از من برده است. مانده ام که چه کنم با این همه حرف ناگفته.

علی جان ؛ تو قلب تپنده ي مدرسه ي علميه ما بودي ؛ چه شد كه قلبت از كار ايستاد؟؟؟!!!

واين بار باز هم بغض بي امانم مي كند.

فقط دو چيز را از خدا ميخواهم:

۱- آمرزشت را ، كه به آن اميدوارم .

۲- صبري زيبا براي خانواده ات ، كه شايد اين غم بيش از اندازه برايشان سنگين باشد.

ديگر چيزي نمي گويم. ترسم از اين است كه اين مصيبت مرا به جايي بكشاند كه طاقت را از دست داده و شكايت اين امر الهي را به زبان آورم.

و تنها قيافه ي آن مرد و زني را در ذهن دارم كه داغ اين فرزندشان هم بيش از پيش مي شكندشان.

علي جان هرچند رفتي ولي يادت هميشه در قلبمان جاويدان است.

هو العشق

bavelayat — Sun, 09 Aug 2009 23:55:18 GMT

همه از عشق می گويند.
همه برای خودشان عاشق هستند.
درد دل می کنند ، بغض مي كنند، گريه مي كنند ، مي ميرند و... .
اما عاشقي چيست؟
شب نشيني مي كنم. چون درد عشق امانم را بريده است. چشمانم خسته هست ولي پلك ها ... سنگيني را به شوق ديدار روي معشوق ، تحمل مي كند. عشق در سينه ي من است كه اين گونه فروزان گشته ام. كسي تاب در آغوش كشيدنم را ندارد ، مگر آن پروانه كه ز جانش گذشته است ؛ چون آتش درونم هر دلي را خواهد سوزاند.

(( اي عشق از آتش اصل و نسب داري از تيره ي دودي از دودمان باد ))

با خودم گفتم كه(( عشق را تفسير در او مي كنم )) غافل از آنکه دریای عشق کجا و قلم من و پیمانه ی یار کجا .
ديگر تواني ندارم ، درمانده و ناچيزم . آخر يا در آتش عشق خواهم سوخت و يا ذوب در عشق شده و عاشق خواهم شد.

عشق را نشناختم ولي تا آنجا ديدمش كه وقتي كسي گفت :((عشق علیه السلام )) (۱)(۲)
با خودم گفتم که او نيز عشق را نشناخته است و زیر لب گفتم : (( عشق ، و هو السلام ))

پي نوشت :

۱-اين جمله از شاعر عزيزمون ، جناب آقاي قزوه هست.
۲- خداي نكرده جسارت به اين شاعر عزيزمون نشه ، من فقط نظر شخصي خودمو بيان كردم.

ناله ی غلام

bavelayat — Sat, 25 Jul 2009 19:33:36 GMT

سلام بر ارباب

سلامي به صفاي دل شما

امشب شب ميلاد شماست ، شب نور و بر كت و رحمت

رحمتي به وسعت وجود و روح و حكمت شما

ميدانم كه خوب مرا مي شناسيد ولي دوست دارم كه خودم را معرفي كنم.

من بنده ي ناچيز و حقير و فقير و بي چاره و درمانده ي آن خدايي هستم كه قادر و عالم و بي نياز است ؛ و چه افتخاري بالاتر از اين بندگي.

اما چه كنم كه در بندگي نيز درمانده ام ؛ در سرزمين اميال و خواسته هاي دل و هوس آنچنان غرق گشته ام كه از رب مقتدر و حق مطلق و تواناي بي همتا ي غفور بندگان ، غافل غافل غافل گشته ام.

و چه بايد كرد در اين زمان ، كه من ، اين فقير دوعالم ، آنچنان در گرداب بلا ها گير افتاده ام كه راهي براي نجات نمي بينم جز در كوي يار خويش ، كه محبت و كرمش از تمام مادران جهان نسبت به فرزندانشان بيشتر است نسبت به تك تك بندگانش .

اما ، اما بحث من در اين است كه رويي براي بازگشت و تقاضاي كمك ندارم. چرا كه خود را مستحق همه نوع بلا مي دانم و حق را در اين عذاب مي بينم.

بنده اي كه وقتي اين آيه (( فاما الانسان اذا ماابتلاه ربه فاكرمه و نعمه فيقول ربي اكرمن و اما اذا ماابتلاه فقدر عليه رزقه فيقول ربي اهانن )) ( سوره فجر 15 و 16 ) را مي شنود ، با سيري در احوال زندگي و رفتار خود بيش از پيش شرمنده ي خداي خود مي شود و به حال و روز خودش غصه مي خورد .

همان بنده اي كه به دنبال خداست تا آن زمان كه خدا به او زيبايي دنيا را نشان مي دهد ، اما همين كه روي سختي دنيا را مي بيند ، به حكيم متعال پشت كرده و رو به زيبايي هاي فريبنده ي دنيا مي آورد.

حال همين بنده ، اين من رو سياه عالم ، با پشتي خميده از كوله بار گناه ، در حالي پشيمان آمده ام كه اگر در به رويم باز نشود ، طوفان عظيم بلا مرا با خود مي برد؛ و از روي شرمندگي از رب خود ، شما را ، اي ارباب با صفا و كريم ، شما را مي خوانم و به شما متوسل مي شوم تا به درگاه الهي وجيهي زيبا را برده باشم تا مگر ... .

شما خوب مي دانيد و من هم خوب مي دانم كه اگر شماروي از من برگردانيد ، ديگر هيچ جاه و هيچ پناه و هيچ كسي برايم نيست ؛ پس رهايم نكنيد.

اي ارباب كريم ، كرامتت را به پيشگاه اكرم الاكرمين ، در روز ميلادت براي فطرس شنيده ام ؛ درست است كه او ملك بود و من آدمم ولي اين را بدانيد كه به غير از شما كسي را ندارم؛ پس با تمام وجود از شما مي خواهم كه دست خالي اين فقير را به كرمتان پر كنيد.

ارباب جان خوب ميدانيد كه چه مي خواهم و من هم خوب ميدانم كه اين خواسته هاي من از سرم زياد است و با اين روسياهي ، اين خواسته ها زياد است ، اما اين خواسته ها نه به پشتوانه ي اعمال من است ، بلكه به پشتوانه ي كرامت شماست كه وصل است به كرم مطلق الهي ، پس اين خواسته ها در مقابل اين همه كرم ناچيز است.

چشم اميدم به شماست

به همین سادگی

bavelayat — Thu, 16 Jul 2009 02:56:04 GMT

آب ...

بابا ...

بابا آب داد.

بابا نان داد.

آن مرد آمد.

آن مرد در باران ... .

نه ؛ آن مرد در باران نيامد.

آن مرد دل شكسته آمد.

آن مرد با دلي پر از غم آمد.

آن مرد با اسب در باران نيامد .

آن مرد با پاي پياده ، در طوفان نا ملايمتي ها آمد.

من آن مرد را ديدم ؛ جلو رفتم و به خودم اجازه دادم تا از احوالش بپرسم .

آن مرد آمد ، اما زباني براي تكلم نداشت.

آن مرد آمد ، ولي جوابي براي گفتن نداشت.

كم كم بايد رفت .

اما نه ؛

آن مرد آمد .

آن مرد با دلي پر از غم آمد.

پس چرا فكر كردم كه زباني براي تكلم ندارد.

حرف دل را كه نبايد فقط از زبان سر شنيد.

مي نشينم ؛ چشم در چشم مرد دارم.

آن مرد حرف ها دارد.

اما چه شده؟ چرا حرفهايش را در خود نگه داشته؟

چشم هايش درياي پرتلاطم حوادث را نشان مي دهد.

دريايي كه هر دم ممكن است سونامي عقده هاي چند مدتي باشد.

حجب و حياي آن مرد پرده اي مي شود تا ديگر چيزي نبينم.

دوباره سوالم را تكرار مي كنم.

آقا ، چه شده؟

چشمي باز مي كند و ... .

انگار بغض در گلويش كار خود را كرده.

تازه ديدم كه آن مرد خود باران است ، از تبار اشك.

دوباره رو بر مي گرداند .

نمي دانم كه چيست رمز اين عاشقي كه هر دم از گفتنش گريزان است.

بغض را در گلو نگه داشته و اشك را منكر مي شود.

دوباره او را صدا مي زنم تا شايد اين بار جوابم را بدهد.

اما اين بار ديگر حتي چشم هايش را هم از من دريغ مي كند.

باز صدا مي زنم ، ولي باز بي جوابم.

دستش را مي گيرم تا شايد به حرمت آن مرا نگاه كند ، ولي دستش داغ است و دستم را مي سوزاند.

نگاهي بر چهره ي رنگ پريد ه اش مي اندازم.

او دگر جاني ندارد كه بخواهد جواب مرا بدهد.

گويي كه عشق تمام تنش را سوزاند ، تا آنجا كه به جاي سرد شدن بعد از مرگ ، بدنش داغ داغ است.

تازه مي فهمم كه او كه بود.

او مرد بود.

حرمت عشق را شناخت و حاضر نشد آن را به هيچ قيمت بفروشد.

او مرد بود.

او ... رسم عاشقي بود.

ميلاد نور

bavelayat — Mon, 15 Jun 2009 16:43:16 GMT

رسم ادب است كه بايد از مهمترين و عزيزترين شروع كرد.

امشب دوباره دلم هواي مدينه را كرده است؛ حال و هواي حرم نبوي ، گنبد خضراء ، خانه ي امير المؤمنين و ... حال و هواي عشق به بي بي دوعالم.

ميلاد تور هست و عالم چراغان شده و ملك و ملكوت به شوق و شعف اند.

به هر حال کلام قاصر از وصف کسی هست که قدرش را فقط صاحب قدر می داند و او را کوثر نام نهاده ؛ ومن هم معترف به عجز از وصف آن گوهر بي همتايم فلذا بيش از اين اطاله ي مطللب نمي كنم و به سراغ مساله ي دوم مي روم.

اما مادر؛

نمي دانم كه چه شد كه خدا بهترين جايگاه را در زير پاي تو گذارد.

از عشق تو بود ...

از مهر تو بود ...

از گذشتت بود ...

و يا از آن چيزي كه فقط خودش مي داند و بس.

آنگاه كه توانم نبود ، يارم بودي.

آن وقت كه هيچ بودم ، تاج سرم بودي.

به هنگامه ي درد ، درمانم بودي.

دلتنگيم را آرامش بودي.

از همه مهمتر ، مادرم بودي ، هستي و خواهي بود.

اي عزيزترين و بهترين دنيا ،

تو آن معلمي هستي كه درس سخت زندگي را به همراه عشق مادريت در هم آميختي و از آن غذايي خوش طعم و زيبا ساختي و با مهر مادريت در كام من نهادي تا بلكه سختي و تلخي اين درس در نظرم نيايد ، واين بود كه تو را سرور عشق هاي من قرار داد.

جملاتم تكراري هست ولي دوباره مي گويم :

مادر جان ،

چه شبها كه تا به صبح بالاي سرم بي خوابي كشيدي كه مبادا تبي به سراغم بيايد.

چه زجرها كه در اين مدت عمرم به تو نداده ام و تو چه صبوري ها كه نكرده اي.

چه اشتباهاتي كه از من سر زد و تو بدون اينكه سرزنشم كني ، پيشگام در گذشت از آن ها ، آغوش بازت را به من هديه مي كردي.

واينك ، من ، محمد مهدي تو ، در سن 22 سالگي ، در روز ميلاد علت آفرينش ارض و سماء ، همو كه به راستي يگانه دردانه ي عالم خلقت است و يكه تاز وادي عرفان و ملكوت و همو كه از كودكي ما را با عشق به او بزرگ كردي و همان كسي كه به حق سيده ي زنان دو عالم است و به يمن ميلادش روزي را براي با محبت ترين مردم جهان ، يعني مادران در نظر گرفته اند ؛ با صدايي بلند و با تمام وجود فرياد مي زنم

مادر جان دوستت دارم

مادر جان روزت مبارك

پی نوشت : این مطلب را دیروز نوشتم ولی متاسفانه به علت مشکل بلاگفا نتوانستم به روز بشوم.

توفيق الهي و بنده ي رو سياه

bavelayat — Tue, 09 Jun 2009 11:25:24 GMT

در اوج تبلیغات انتخابات و در هیاهوی جامعه برای آمادگی شرکت در آن ، مي خواهم مطلبي را بنويسم كه هيچ ربطي به اين سر و صدا و جنجال ها ندارد؛ مطلبي كاملا در مورد خودم.

وقتي براي ثبت نام رفتم ، اصلا فكرش را هم نمي كردم كه به اين زودي راهي مي شوم . ولي چكار مي شود كرد؟ وقتي كه خدا بخواهد هيچ چيزي نمي تواند مانع شود.

درست بود كه ثبت نام كرده بودم و لي هرگاه كه جناب آقاي رياضي به من مي گفت : (( حاج مهدي )) ، اصلا توقع نداشتم كه به اين زودي راهي خانه ي خدا شوم؛ آن هم در چه زماني!!! حقيقت اين است كه هميشه آرزو داشتم كه در ايام شهادت حضرت زهراي مرضيه ( سلام الله عليها‌ ) در شهر مدينه ، شهر پيامبر ( صلوات الله و سلامه عليه و آله ) و ائمه اطهار ( عليهم السلام ) باشم.

قصد اطاله ي كلام ندارم ، فقط مي خواستم بگوييم كه توفيقي بود كه از جانب خداي متعال به اين بنده ي رو سياه شد و در آنجا به ياد همه ي دوستان ، چه آنهايي كه توانستم كسب حلاليت كنم و چه آنهايي كه نتوانستم ، بودم و با تمام بدي خود از درياي رحمت الهي درخواست برآورده شدن حاجاتشان را داشتم.

به اين اميد كه اين سفر نصيب همه ي ما شود

اين هم يادگاري من در مسجد النبي

خدمت گزار كيست؟

bavelayat — Mon, 08 Jun 2009 06:54:18 GMT

همه ديدند كه طي اين 4 سال دولت چگونه بود . همه ، شعار هاي انقلاب را در قالب عمل ديدند. همه ، شعار هاي اسلام را چشيدند. همه درك كردند كه ايران اسلامي مي تواند عزيز باشد ؛ مردم اقتدار و عزت جمهوري اسلامي را فهميدند ؛ همان جمهوري اسلامي كه سال هاي سال به دست خودي ها در حال استحاله بود و چيزي جز تحقير نمي ديد.

اين چيزي بود كه مردم ديدند ؛ اما خيلي از مسائل پشت پرده بود . تخريب دولت ، تمسخر دولت ، كارشكني ها ، سوء استفاده ها ، منافق بازي ها و هزاران هزار دورنگي در برابر اين دولت انجام شد تا آنها را به حاشيه كشانده و از مسير خدمت به ملت شريف ايران باز دارد.

مفسدين اقتصادي انگ فساد اقتصادي به دولت زدند.

غرب زده هاي بي فرهنگ دم از بي فرهنگي زدند.

فداييان آمريكا و خار شدگان غرب، دولت را متهم به ذلت كردند.

بي هويتان سياسي ، براي ايران اسلامي احساس خطر كردند.

اما وظيفه دولت چه بود؟

اگر مي خواست دفاع كند ، كه بايد تمام كار هاي دولت و ملت به روي زمين مي ماند و آتش جنگ بر قرار. بهترين راه اين بود كه راه سازندگي را در پيش گرفته و تمام مشكلات را تحمل كند؛ به اين اميد كه مردم عزيزمان بدانند كه چه كسي خدمت گزار و چه كسي خائن است.

مردم عزيز ما خوب مي دانند كه آمار هاي كشور و جهاني مستند است و نمي توان با يك ادعاي بدون دليل و مدرك اين آمارهاي دقيق را زير سوال برد. چرا كه زير سوال بردن چيزي كه مستدل هست ، آن هم بدون هيچ دليل و منطقي ، نشانه ي عدم درك و نشانه ي بي كفايتي انسان هست.

البته نمي توان گفت كه اين دولت كامل است و هيچ گونه خطايي نداشته ؛ اما بحث در اين است كه مي بينيم شعار اين دولت با بقيه فرق دارد ، همچنان كه عمل اين دولت با بقيه فرق دارد. واين هست كه ما احساس مي گوييم بايد به دنبال كسي بود كه كمترين اشتباهات را دارد.

در آخر يك سوال براي من مطرح است وآن اينكه چرا بعد از سال ها كه كشور عزيزمان هويت اصلي و اساسي خودش را پيدا كرده و در جهان داراي عزت و افتخار شده و گام در راهي نهاده كه آن راه اصلي انقلاب است و هدفش خدمت به مردم غيور ايران زمين هست ، بعضي ها به تلاطم افتاده اند و همه چيز ( حتي آمار و ارقام و مسائل منطقي ) را زير سوال مي برند و پروايي از اين ندارند كه در اين ميان سودشان به دشمنان نيز مي رسد؟

در عزاي مادر

bavelayat — Fri, 15 May 2009 19:27:18 GMT

این شبها هوای شهر ما یک جور دیگر هست. هوای کوچه ها یک جور دیگر هست. هوای کوچه های بی نشان یک جور دیگر هست. هوا هوای مدینه و حزن و ماتم هست. هوای بقیع و بیت الاحزان هست. هوای بیت الزهرا و مادر و محسن و مسمار و در و دیوار و غسل شب و ... . هوا هوای دست بسته و سیلی و چادر و گوشواره و بازوی ورم کرده و پهلو ی شکسته و سینه ی غرق خون هست. هوا هوای بهشت هست.

اگر نمی نوشتم و نمی گفتم ، در دلم مي ماند.

وقتي بچه هاي فاطميون را مي ديدم ... چه حال و هوايي دارند.

تا حالا ديده اید وقتي كه يك نفر از دنيا مي رود، چطور افوامش غرق در ماتم مي شوند. حال و هواي فاطميون هم همينطور هست. خدا مي داند كه اين بچه ها مثل مادر مرده ها چطور غرق در ماتم هستند. وقتي وارد بيت الزهرا شدم ديدم چند تا از بچه ها مثل صاحب عزا ها يه گوشه ايستاده اند و هر كسي همچنان كه كار انجام مي دهد ، يواشكي اشك مي ريزد ، گريه و ناله مي كند و مادر مادر ... .

حقيقتا مي شود گفت كه خودشان را در غم صاحب عزاي اصلي شريك كرده اند و خدمت به ايشان مي كنند.

ضمن اين كه اين حركت زيبا ، نه تنها در قشر سطح بالاي مذهبي بلكه در قشر سطح پايين مذهبي و حتي كساني كه آنچنان پاي بند هم نيستند ( البته ظاهرشان نشان مي دهد والا در باطن از من كه بهترند )خيلي تاثير گذار بوده و اين از عنايات خداوند و حضرت فاطمه زهرا ( سلام الله عليها ) به اين حركت مي باشد.

سفره اي هست كه پهن شده ، خدا كند كه ما هم بتوانيم استفاده ببريم.

از همه ي شما عزيزان و سروران بزرگوار التماس دعا دارم.

عاشق کوچک

bavelayat — Fri, 08 May 2009 08:12:18 GMT

مي خواهم از يك عاشق بنويسم ؛ از يك دلداه از يك لايق كوي يار.

از اينجا شروع مي كنم كه وقتي ساعت 22 از بيرون آمده بود بلافاصله بعد از سلام پرسيد:

- مي خواهي به آنجا بروي؟

- بله.

- من هم بيايم؟

- بيا.اشكالي ندارد.( ولي اگه ميدانستم كه اينطور شخصيت ساختگي من را در هم مي شكند ، شايد ... )

نمي دانم چه حالي داشت ، فقط مي ديدم كه با يك شوق و علاقه دنبال لباس مناسب مي گردد.

وقتي كه رفتيم ، ديديم به جاي اينكه مراسم شروع شده باشد ، بچه ها هنوز در حال كار هستند.

وقتي با اين صحنه رو به رو شدم با خودم گفتم كه :

- اولا با اين لباس ها كه نمي شود كار كرد.

- ثانيا خيلي خسته هستم .

- ثالثا محمد امين ( عاشق كوچك ) همراه من هست و توان اينجا ايستادن ندارد.

در همين فكر بودم و خودم را براي برگشتن به خانه آماده مي كردم كه اين دلداده ي كوچك از من خواست كه براي كار بمانبم.

پيش خودم فكر كردم كه دلش را نشكنم و بمانيم ، ضمن اينكه زود خسته مي شود و بر مي گرديم.

در هر صورت دست به كار شديم.

از كار نمي گويم ، فقط همين را بدانيد كه لحظه به لحظه از رسم عاشقي خودم بيشتر خجالت مي كشيدم.

كار در كوچه هاي بي نشان ( نمايشگاه هيئت فاطميون به مناسبت ايام فاطميه ) هر انسان كار كشته اي را خسته مي كرد . اما وقتي كه با كار اين عاشق بي بي فاطمه ( سلام الله عليها ) رو به رو مي شديم در كار كردن خود شك مي كرديم.

انگار نه انگار كه دست هاي كوچك و ظريف او بود كه در اين خاك ها ، سنگ ها و خار و خاشاك كوچه ها كار مي كرد. سنگ و خاشاكي كه ما به سختي با آن ها كار مي كرديم ولي او در عشق بازي خودش غرق شده بود و هيچ احساس دردي نداشت.

ما استراحت مي كرديم ، آب مي خورديم ، حرف مي زديم ؛ ولي او با سكوت و كار بي وقفه و سر تا پاي خاكي خود ، جاي هيچ گونه خود نمايي را به كسي نمي داد.

وقتي به او مي گفتم كه استراحت كن ، آب بخور ( قابل توجه اينكه كار در آن شرايط واقعا تشنگي فراواني به همراه داشت.) و اگر گرسنه اي ، غذا بخور ؛ فقط يك جواب مي شنيدم :

كار در اينجا نه خسته ام مي كند ، نه گرسنه و نه تشنه

متوجه شدم كه شرح حال عاشقان همين است.

وقتي كه داشتيم به خانه بر مي گشتيم ، با خواهش مي خواست كه تا صبح بمانيم. ولي رفتن خيلي از بچه ها ، دليلي شد تا بتوانم او را راضي كنم كه ديگر دير وقت است و بايد به خانه برگشت.

همين بود كه در آخر از اينكه خيلي از مواقع خودم را غلام بي بي فاطمه زهرا ( سلام الله عليها ) معرفي مي كردم و از عشق به آن حضرت دم مي زدم ، خجل شدم و متوجه شدم كه بايد درس رسم عاشقي را در كلاس عاشقان واقعي ، شاگردي كنم.

ضمنا اين فقط يك قسمت از اين داستان بود.

جريان دعواي او براي اينكه چرا شب قبلش او را با خودم به كوچه هاي بي نشان نبردم و دعواي ديگر با بچه اي كه خاك لباس او را كه در اين كوچه ها بر لباسش نشته بود ، تكانده و دور ريخته بود .

اما جا دارد كه در اينجا ، نقاشي او را در مورد ايام فاطميه بگذارم ، تا لااقل گوشه اي از اين دنياي عشق را به تصوير كشيده باشم.

واین هم عکس این عاشق کوچک به همراه نقاشی قشنگش