رسم عاشقي

رسم ادب است كه بايد از مهمترين و عزيزترين شروع كرد.

امشب دوباره دلم هواي مدينه را كرده است؛ حال و هواي حرم نبوي ، گنبد خضراء ، خانه ي امير المؤمنين و ... حال و هواي عشق به بي بي دوعالم.

ميلاد تور هست و عالم چراغان شده و ملك و ملكوت به شوق و شعف اند.

 به هر حال کلام قاصر از وصف کسی هست که قدرش را فقط صاحب قدر می داند و او را کوثر نام نهاده ؛ ومن هم معترف به عجز از وصف آن گوهر بي همتايم فلذا بيش از اين اطاله ي مطللب نمي كنم و به سراغ مساله ي دوم مي روم.

اما مادر؛

نمي دانم كه چه شد كه خدا بهترين جايگاه را در زير پاي تو گذارد.

از عشق تو بود ...

از مهر تو بود ...

از گذشتت بود ...

و يا از آن چيزي كه فقط خودش مي داند و بس.

آنگاه كه توانم نبود ، يارم بودي.

آن وقت كه هيچ بودم ، تاج سرم بودي.

به هنگامه ي درد ، درمانم بودي.

دلتنگيم را آرامش بودي.

از همه مهمتر ، مادرم بودي ، هستي و خواهي بود.

اي عزيزترين و بهترين دنيا ،

تو آن معلمي هستي كه درس سخت زندگي را به همراه عشق مادريت در هم  آميختي  و از آن غذايي  خوش طعم و زيبا ساختي و با مهر مادريت در كام من نهادي  تا بلكه سختي و تلخي اين درس در نظرم نيايد ، واين بود كه تو را سرور عشق هاي من قرار داد.

جملاتم تكراري هست ولي دوباره مي گويم :

مادر جان ،

 چه شبها كه تا به صبح بالاي سرم بي خوابي كشيدي كه مبادا تبي به سراغم بيايد.

چه زجرها كه در اين مدت عمرم به تو نداده ام و تو چه صبوري ها كه نكرده اي.

چه اشتباهاتي كه از من سر زد و تو بدون اينكه سرزنشم كني ، پيشگام در گذشت از آن ها ، آغوش بازت را به من هديه مي كردي.

 

واينك ، من ، محمد مهدي تو ، در سن 22 سالگي ، در روز ميلاد علت آفرينش ارض و سماء ، همو كه به راستي يگانه دردانه ي عالم خلقت است و يكه تاز وادي عرفان و ملكوت و همو كه از كودكي ما را با عشق به او بزرگ كردي و همان كسي كه به حق سيده ي زنان دو عالم است و به يمن ميلادش روزي را براي با محبت ترين مردم جهان ، يعني مادران در نظر گرفته اند ؛ با صدايي بلند و با تمام وجود فرياد مي زنم

مادر جان دوستت دارم

مادر جان روزت مبارك

---

پی نوشت : این مطلب را دیروز نوشتم ولی متاسفانه به علت مشکل بلاگفا نتوانستم به روز بشوم.

 

نوشته شده توسط غلام بی بی فاطمه(س) در 88/03/25 ساعت 20:13 موضوع | لینک ثابت